Bir Tarif Yaşama

Zamanın ötesine sıkışmış insan. Hatırlamalı mı geçmişi ansızın. Olmamalı böyle bir hata insanda ve kalbinde. Yalnız ümit kesenlerdir geçmişi arayanlar. Yalnız arayanlardır bulan.


Bir tad almalı bu hayattan. Bir kıvam tutturmalı ve bir şiir yazmalı insan. Gülümsemeli yani yaşama. Dönüp arkaya baktığında ufuk açan bir manzara değil gerçeği görmeli sadece. Yalnız gerçekle mutlu olmayı öğrenmeli insan. Acının kadehinden tutup bir bardak daha kaldırmalı mutluluğun şerefine. Ancak insan acılara umut katarsa mutlu olabilir. 

Sahi neydi bizi üzen. Büyük ahret sancıları olacağını zannetmem. Şayet ki bir güneşe hasret isek o vakit uyanmamız yeter. Bir günü barışa, galibiyete açarız, uyansak.
Neydi bizi üzen... Kaç kaybedilmeye değer insan kaybettik ki, veya hiç tanışmadık ki zaten. Kaç neslimiz kurudu da bu hüzün insanların kalplerinde nakış olan. Her dahim mutlu olması gereken insanlar ne kaybettiniz!!!

4 yorum:

  1. Hayatı kaçırmadan, sıkıcı tutmalı. Ellerinize sağlık :)

    YanıtlaSil

  2. Değerlerini kaybetmiş olabilir. Emek vermek...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Fazlasıyla emek vermek:). Teşekkürler.

      Sil

Blogger tarafından desteklenmektedir.